خواستم یک مشت شعر و نثر را قاطی هم کنم و بعد با گلی تقدیم تـان کنم. درست عین همین کاری که در این چند ساعت وبلــاگ ها کردند. ولی دیدم اصلاً حال نمی کنم. بعد از مدت ها که چیزی ننوشته ام نــامردی است این شکلی پذیرای کلیک هایتان شوم. راحت آن اینکه آقا، نالیدم، از خودم! اگر شما هم احساس نالیدن و گرفتگی می کنید همراه شوید! از این که ممکن است این بندها با روابط علی معلولی هیچ ارتباطی به هم نداشتــــه باشند همین حالا عذر مرا بپذیرید! با عقل ننوشتم!

ضمنــاً هر جــــایی خودم را به فحـش و فضیحت کشیده ام شمـا هم شریک هستید! خودتان را الکی عقب نکشید!

به قول همیشه استاد من و مادر بزرگم: قدم کلیک هایتان بر چشم!

***

آقــــا سلــام. مـــرا می شناسید؟ من هستم. ببخشید مزاحــــم شدم. خواسم چند

کلامی با هم اختلاط کنیم. اجازه هست؟

هر چه گشتم کسی را جز شما پیدا نکردم. آدم حرف هایی دارد که در واژه نمی ماند و سرریز می شود. حرف هایی که هیچ قــالبی را نمی پذیرد. حرف هــایی از جنس نگفتن و یا البته نشنیدن!

از این جا شروع می کنم که ...

از بچگی به خاطر دارم که پدر و مادر به من یاد دادند 12 امام داریم  و 14 معصوم.

هنوز چند ســالم نشده بود کــه گفتند:«بــایــد روخـــــوانی قرآن را یـــاد بگیری! یک مسلمان شیعه اگر قرآن خواندن بلد نباشد که...!»

در مدرسه هم که تمــامــاً همین چیزها را می خواندیم و امتحان می دادیم! الان هم هر چه دارم مال همان از بر کردن ها هست!

بالاخره باید نمره می آوردیم دیگه! – معلمین عزیز از شما هم متشکرم!-.

پدر هم کم کم نماز خواندن را یادمان داد و گفت : « هر چه زودتــر با خدا آشنا شوی بهتر است! »

خلاصه همه در تلاش بودند مــا مسلمان خوبی بشویم. البته هر کس یــک جــورش را دوست داشت. هر کسی فـــهــم خودش از اسلـــام و مسلـــمــانی را می خــواست

حـــالی مان کند که خدا را شکر از همان بچگی قُــــد بودیم و هیچ چیز را به همین راحتی قبول نمی کردیم!

الان که از پیله تنهایی ها بیرون آمده ام و بــا جـــامعه بیشتر از قبل در ارتباط هستم فهمیدم مسلمان نیستم. نه تنها من، اغلب آنــــها که به ما مشق اسلام می کردند هم توفیق مسلــمــان بودن را ندارند! انصــاف این است که بگوییم داشتند ولی حالا

دیگر ندارند!

همیشه یادمــــان داده بودند دزدی بد است ولی من دزدی هایی می دیدم که با هیچ منطقی – به خدا دزدی هم منطق  می خــواهد! - جور در نمی آمــــد. ولـــی بــه مــا گفتند:«چشمانت را ببند و بگو: ایشاالله  که بزه!»

یادمان دادند حـــیــا گوهری است هبه شده از سوی خــــداوند. ولی نمی دانم چــرا خودشان این گوهر را رها کردند و به گوهرهای خوش آب و رنگ تری دل بستند!

استاد سر کلاس به ما فهماند – آن چنان هم موفق نشد!- : اخلـاق باید نبوی باشد. ولی در عمل آن چه که از همه مظلوم تر بود اخلاق بود. آن هم اخلاق نبوی!

***

آقا جان!می دانم که از خود ما به احوال مان بیش تر آگـــــاه هستید. برای همین زیاد مسئله را باز نمی کنم تـا کــار خراب نشود! اعمال پوشالی ما منتظر نسیمی است که هیچ و پوچش هوا شود! - کجــــایی نسیم! یک وقت نوزی که آبروریزی می شود!-.

آقا جان شرمنده! مدت هاست با کسی این قدر راحــــت حرف نزده بودم. چند وقتی است همه به من درس سکوت می دهند. همه می گــــویند خوب همه چیز را ببین ولی چیزی نگو! آقا جان! تحمل می خواهد. ما ظرفیتش را نداریم، چه کنیم؟ چــشـم ببندیم؟

روزگار غریبی است آقا! بگذارید در این روزها از خوبی ها سخن بگوییم.

بگذارید حـرف های نگفته مان بماند برای خودمــــان؛ بماند برای آن دفترچه لعنتی که همه چیز را ثبت کرده و مدام به رخ مان می کشد! 

بگذارید آسمان چشمان مان برای خودمان ابری باشد. شاید باران گرفت!

بگذارید با ادعای مسلمانی مان خوش باشیم.

***

آقا جان! مشکل از ما است که به ادعای اسلــام و گسترش دیــــن و آشنــــا کردن

جوانان با مذهب همه را فراری دادیم! – مـــا هم در ابتدای ایـــن راه بودیم. ولی کنار کشیدیم!- هر کسی را بحر کاری ساختند. از ما جز خراب کاری کار دیگر برمی آمد؟

آقا جان!دردهایمان را به که بگوییم؟ وقتی به بزرگتری از این حرف ها می زنم،آهی می کشد و می گوید:«درست می شود جــوان. بـــا ظهور حضرت حجت همه چی درست می شود!!!» آخه ... بماند!

چقدر دوست دارم فریاد بزنم. چقدر دوست دارم در این وسط بالاخره پرده گوش یکی پاره شود! چقدر دوست دارم...بماند!

آقا جان! خیلی پست و کثیف بودیم. ولی گاهی اوقات دلمان برای کمی خـوب بودن تنگ می شد. نماز درست و حسابی نداشته و نداریم. همه اش را به کمر زدیم.

ولی وقتی دلمان از خلق می گرفت فقط سجاده نماز آرامش مان می داد.

وقتی همه دست رد به سینه مان می زدند تو را در کنارمان حس می کردیم! هــیــچ وقت تنهایمان نگذاشتی!

آقا جان! خیلی گستاخی است. ولی به خاطر همین آنات و لحظــات خوب واسطه بخشش ما در آستان ربوبیت شوید. آقا جان! دعا کنید از هر چه به آن خـــو کرده ایم برگردیم و به شما رو کنیم. خیلی سخت است ولی شدنی است!

... و کلبهم باسط ذراعیه بالوصید ...

خواجه نصیر یک چیزی می دانست که گفت این را بر قبرم بنویسید!

چقدر به حال سگ اصحاب کهف غبطه می خورم! حــال ســگــی هم عجب حالی است!

***